The Kingdom Is Like...

Additional Scriptures:  Joshua 24:1-3a, 14-25; Psalm 78:1-7; 1 Thessalonians 4:13–18

Matthew 25:1-13

¹“Sa araw na iyon, ang paghahari ng Langit ay maihahalintulad sa sampung dalagang lumabas na may dalang ilawan para salubungin ang lalaking ikakasal. ²Ang lima sa kanilaʼy mangmang, at ang limaʼy matatalino. ³Ang limang mangmang ay nagdala ng ilawan ngunit hindi nagdala ng reserbang langis, ⁴habang ang limang matatalino naman ay nagdala ng reserbang langis para sa kanilang mga ilawan. ⁵Natagalan ang pagdating ng lalaking ikakasal kaya ang mga dalaga ay inantok at nakatulog sa paghihintay.

⁶“Nang hatinggabi na, biglang may sumigaw, ‘Nariyan na ang ikakasal! Halikayoʼt salubungin ninyo!’ 

⁷“Nagising ang sampung dalaga at inihanda ang kani-kanilang ilawan. ⁸Sinabi ng mga mangmang sa marurunong, ‘Pahingi naman ng kaunting langis; malapit na kasing mamatay ang mga ilawan namin.’

⁹“Sumagot sila, ‘Hindi puwede, dahil hindi magkakasya sa atin ang langis. Pumunta na lang kayo sa tindahan at bumili ng para sa inyo.’

¹⁰“Kaya umalis ang mga mangmang na dalaga para bumili ng kanilang langis. Habang wala sila, dumating ang lalaking ikakasal. Ang limang nakahanda ay sumáma sa kanya sa handaan. Pagpasok nila, isinara ang pintuan.

¹¹“Maya-mayaʼy dumating na ang limang mangmang na dalaga at nagsisigaw, ‘Panginoon, panginoon! Papasukin nʼyo po kami.’ 

¹²“Ngunit sumagot ang lalaki, ‘Hindi ko kayo kilala.’ 

¹³“Kaya magbantay kayo, dahil hindi ninyo alam ang araw o oras ng aking pagbabalik.

Pag-unawa Sa Banal Na Kasulatan

Sino nga ba ang ayaw sa magandang kasal? Kahit noong panahon ni Hesus, talagang napaka-espesyal na kaganapan ang mga kasalan. Sa sobrang espesyal, kahit ang mga importanteng lider tulad ng mga tagapagtala (scribes) ay pinapayagang mag-leave sa trabaho para makipagdiwang.

Ang parabula na ibinahagi ni Hesus sa Mateo ay isang kuwentong pamilyar sa mga tao noong panahong iyon, dahil hango ito sa sarili nilang mga karanasan sa kasal. Nagsimula ang parabula sa sampung mga dalaga o bridesmaids o nobiya na nagdala ng mga ilawan at lumabas upang salubungin ang kasalukuyang ikakasal na lalaki o bridegroom o nobiyo. Tungkulin nilang samahan ang lalaki at ang babaeng ikakasal mula sa bahay ng babae patungo sa bahay ng lalaki, kung saan sisimulan ang kanilang buhay na magkasama. (Mapapansin mo sa iyong Bibliya na may ilang sinaunang kopya na may dagdag ng “at ang babaeng ikakasal” sa dulo ng unang talata. Inalis ito sa pangunahing teksto, marahil upang mas maging malinaw ang simbolismo na si Hesus ang lalaking ikakasal.) Karaniwan na ang mga ganitong prusisyon ay nangyayari sa kalagitnaan ng gabi, at hindi eksaktong alam ng mga dalaga kung kailan magsisimula ang mag-asawa sa kanilang paglalakbay patungo sa bago nilang tahanan.

Ang lima sa mga dalaga ay nagdala ng mga ilawan pero walang dalang ekstrang langis, kaya hindi sila handa kung sakaling dumating ang lalaking ikakasal sa kalagitnaan ng gabi. Samantalang ang nalalabi pang  limang matatalino ay handa at nagbaon ng langis para sa kanilang mga ilawan. Nang magsimula nang makatulog ang lahat bandang hatinggabi na, naalarma ang mga dalaga na dumarating na ang lalaking ikakasal. Nakiusap ang mga walang langis sa mga may langis na bahaginan sila, pero sinabihan silang hindi ito kasya para sa lahat at mas mabuting pumunta na lang sila sa tindahan para bumili at gayon nga ang ginawa ng mga ito. Samantalang naghahanap ng langis ang lima, dumating ang lalaking ikakasal, at ang mga handa at naghihintay ay kasama niyang pumasok sa piging ng kasalan. Nang bumalik ang iba, hindi na sila kinilala ni Hesus at pinagsabihan silang maging alerto “sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang oras”

Isa itong parabula na may malinaw at hindi mapag-aalinlanganang simbolismo. Ang lalaking ikakasal ay si Hesus; ang mga dalaga naman ang kumakatawan sa simbahan. Ang pagdating ng lalaking ikakasal ay ang Muling Pagparito ni Cristo (na kilala rin sa Griyego bilang Parousia). Ang pagkakaroon ng langis ay kumakatawan sa pinakamahalagang bagay sa Parousia: ang mga gawaing bunga ng pag-ibig at pagka maawain (na mababasa mula sa Mateo kabanata bente singko mula trentay uno hanggang kuwarentay sais). Sa tradisyong Judio, ang langis ay simbolo ng mabubuting gawa pati na rin ng Torah, kaya pamilyar din itong simbolo na ito sa mga sinaunang Judio.

Para ibuod ang simbolikong kahulugan ng parabulang ito, masasabi nating ang simbahan o tayo ay tinatawagang upang maging handa sa muling pagparito ni Cristo sa pamamagitan ng mga responsableng gawain ng pag-ibig at awa. Hindi ito isang bagay na pwedeng hiramin sa iba (tulad ng ginawa ng mga hindi handang dalaga na nagtangkang manghiram ng langis); sa halip, responsibilidad nating tumugon dahil hindi natin alam kung kailan natin muling makikita si Hesus. Tinatawagan tayong maging handa sa pamamagitan ng pagmamahal sa Diyos at sa ating kapwa. Hindi ito magagawa sa huling sandali lamang. Sa halip, binubuo nito kung sino tayo, hinuhubog ang ating pananampalataya, at kung paano natin nauunawaan ang kaharian ng Diyos. Ito ang tunay na kahulugan ng "pagiging handa."

Kapag may isang bagay na mahalaga sa atin, naghahanda tayo. Isipin mong pupunta ka sa isang bakasyong matagal mo nang inaabangan. Bibili ka ba ng tiket sa bus o eroplano sa mismong araw ng biyahe? Mag-iimpake ka ba ng bag mo sa mismong umaga ng pag-alis mo? Hindi ba't naglalaan ka ng oras para pag-isipan ang mga gagawin mo at ang mga kailangan mong dalhin? Siyempre, naglalaan ka ng panahon para maghanda. Naglalaan ba tayo ng panahon para ihanda ang ating sarili sa pagdating ng kaharian ng Diyos? Kapag tumutugon tayo sa tawag na maglingkod sa iba—ang magpakita ng mga gawa ng pag-ibig at awa—inuunawa at inihahanda natin ang ating mga puso at isipan sa pagdating ng kaharian, upang muli nating makita si Cristo.

Mga Pangunahing Kaisipan

1. Ang parabulang ito ni Hesus ay may mayamang simbolismo at gumagamit ng halimbawang pamilyar sa mga Judio noong panahon niya.
2. Tinatawagan tayong maging handa para sa pagdating ng kaharian ng Diyos.
3. Ang paghahanda para sa kaharian ay kinapapalooban ng tapat na pagsunod bilang alagad, kabilang ang mga gawa ng pag-ibig at awa.

Mga Tanong para sa Tagapagsalita

1. Naranasan mo na bang hindi maging handa para sa isang importanteng kaganapan? Ano ang naging resulta?
2. Ano ang kahulugan para sa iyo o sa inyong kongregasyon ang "maging handa"?
3. May mga gawain ka ba ng pagiging maawain at pag-ibig bilang bahagi ng paghahanda mo sa iyo sa iyong paglalakbay? Paano hinubog ng mga gawang ito ang iyong buhay bilang alagad at ang iyong kakayahang makita ang mukha ni Hesukristo sa ibang tao?

All Saints

Psalm 34:1-10

¹Pupurihin ko ang Panginoon sa lahat ng oras. Ang aking bibig ay hindi titigil sa pagpupuri sa kanya. ²Ipagmamalaki ko ang gawa ng Panginoon; maririnig ito ng mga api at silaʼy magagalak. ³Halikayo! Ipahayag natin ang kadakilaan ng Panginoon, at itaas natin ang kanyang pangalan. ⁴Akoʼy nanalangin sa Panginoon at akoʼy kanyang sinagot. Pinalaya niya ako sa lahat ng aking takot. ⁵Ang mga umaasa sa kanya ay nagniningning ang mata sa kaligayahan, at walang bahid ng hiya sa kanilang mukha. ⁶Noong wala na akong pag-asa, tumawag ako sa Panginoon. Akoʼy kanyang pinakinggan at iniligtas sa lahat ng mga dinaranas kong kahirapan. ⁷Ang anghel ng Panginoon ay nagbabantay sa mga may takot sa Diyos, at ipinagtatanggol niya sila. ⁸Subukan ninyo at inyong makikita, kung gaano kabuti ang Panginoon. Napakapalad ng taong naghahanap ng kaligtasan sa kanya! ⁹Kayong mga hinirang ng Panginoon, matakot kayo sa kanya, dahil ang may takot sa kanya ay hindi kukulangin sa lahat ng pangangailangan. ¹⁰Kahit mga leon ay kukulangin sa pagkain at magugutom, ngunit hindi kukulangin ng mabubuting bagay ang mga nagtitiwala sa Panginoon.

Pag-unawa sa Kasulatan

Ang Salmo 34 ay isang awit ng pasasalamat kung saan pinupuri ang Diyos para sa Kanyang mga ginawa. Karaniwan itong inaawit sa sinagoga o sa templo. Maganda ang pagkakasulat ng salmo na ito ang bawat linya ay nagsisimula sa kasunod na titik ng alpabetong Hebreo. Dahil karamihan sa mga tao noon ay mas nakadepende sa pakikinig kaysa sa pagbabasa, malaking tulong ang ganitong estilo upang mas madali itong maintindihan at maisaulo.

Layunin ng salmista ang sumulat ng awit ng pasasalamat at papuri sa Diyos, at ibahagi ang sarili niyang karanasan sa Diyos bilang isang patotoo. Pansinin sa unang anim na talata kung gaano kadalas ginamit ang mga salitang "ako", “ko” o "aking." Makikita rin natin ang mga linyang: "marinig sana ng mga mapagpakumbaba…," "Halikayo! Ipahayag natin ang kadakilaan ng Panginoon," " itaas natin ang kanyang pangalan," at "Tumingin kayo sa Kanya…." Sa pamamagitan ng mga linyang ito, inaanyayahan ng salmista ang mga nakikinig na kumonekta sa kaparehong Diyos na Kanyang naranasan at inilalarawan. Nagpapakita siya ng magandang halimbawa at inaanyayahan ang lahat na sundin ito. Karaniwan niyang pinagpapala at pinupuri ang Panginoon sa lahat ng pagkakataon hindi lang sa magagandang panahon, kundi pati na rin sa gitna ng mga pagsubok.

Tulad ng karaniwang mga awit ng pasasalamat, kasunod ng bahagi ng pagpapasalamat ang pagbabahagi tungkol sa pagpapalaya at pagliligtas ng Diyos. Inilarawan ng salmista kung paano niya hinahanap ang Diyos, at kung paano Sya pinakinggan at iniligtas ng Diyos mula sa takot. Tumawag ang salmista sa Diyos at dininig Siya. Iniligtas Siya ng Diyos sa Kanyang mga alalahanin. Nais ipaalam ng salmista na sumasagot ang Diyos sa panalangin at ginagawa Niya ito sa pamamagitan ng pagpapalaya sa atin.

Ang Talata 5, na nasa pagitan ng dalawang talatang binanggit, ay nag-aanyaya sa lahat na tumingin sa Diyos at magningning at kailanman ay hindi sila mapapahiya. Ang salitang "magningning" ay nagpapaalala sa karanasan ni Moises nang pumunta siya sa piling ng Diyos. Kung hahanapin ng lahat ang presensya ng Diyos, sila rin ay magniningning o magliliwanag.

Sa mga kasunod na talata, patuloy na nagbabahagi ng karunungan ang salmista. Inaanyayahan niya ang mga nakikinig na gamitin ang kanilang mga pandama, tulad ng panlasa, paningin, at pandinig upang malaman nila ang kabutihan ng Diyos at maranasan nila ang Diyos sa kanilang sarili. Sinabi ng salmista na ang anghel ng Panginoon ay kasama ng mga may takot sa Diyos at ang Diyos ay nagliligtas sa kanila. Ang salitang "takot" na ginamit dito ay walang negatibong kahulugan; maaaring mas angkop gamitin ang mga salitang "pagtitiwala" o "paggalang." Sinabi ng salmista na ang Diyos ay laging kasama ng mga nagtitiwala sa Kanya, at maaari Siyang magparamdam sa ibat ibang paraan.

Idinedeklara sa Talata 10 na ang mga taong naghahanap sa Diyos ay mas mapalad pa kaysa sa mga batang leon. Ayon sa salmista, ang mga naghahanap sa Diyos ay hindi magkukulang sa anumang mabuting bagay.

Ang Talata 22 ang hulihan ng awit, ito ang nagpapatibay na inililigtas ng Diyos ang Kanyang bayan at walang sinumang nanganganlong sa Kanya ang hahatulan. Hindi sinasabi ng salmista na magiging perpekto ang buhay dahil lang sa tayo ay tapat. Malinaw sa patotoo ng salmista na may mga takot at pagsubok pa rin, ngunit kapag humingi tayo ng tulong sa Diyos sa panahon ng pangangailangan, naririnig ang ating daing at hindi natin mararamdamang nag-iisa tayo. Alam ng salmista na paulit-ulit na nagliligtas ang Diyos. Ang patotoong ito sa tipon ay nagpapatunay na ang Diyos na nagligtas sa kanila mula sa pagkabihag ay patuloy pa ring nagliligtas sa kanila hanggang ngayon.

Pangunahing Kaisipan

1. Sumasagot ang Diyos sa panalangin at inililigtas tayo sa ating mga takot at problema.
2. Kapag hinahanap natin ang presensya ng Diyos, maihahawa o maipapamahagi natin ang Kanyang presensya sa iba.
3. Inaanyayahan tayong maranasan ang Diyos para sa ating sarili gamit ang lahat ng ating pandama sa pakikinig, paningin, at maging sa panlasa. Ang lahat ng bagay ay pwedeng magpaalala sa atin ng presensya ng Diyos.
4. Ang Diyos ay nasa sa ating buhay sa ibat-ibang paraan, at laging inililigtas tayo sa takot at kabagabagan.

Mga Tanong para sa Tagapagsalita

1. Ano-ano ang mga bagay na pwede nating ipagpasalamat sa Diyos, at paano natin maibabahagi ang ating pagpapasalamat sa iba?
2. Karamihan sa atin ay nakaranas na ng takot, pangamba, o dumaan sa mahihirap na panahon. Nagtitiwala ba tayo na naririnig ng Diyos ang ating daing at panalangin?
3. Paano natin maipagpapatuloy ang ating pananampalataya kapag dumadaan tayo sa gitna ng pagsubok?
4. Paano natin mararanasan ang presensya ng Diyos? Posible kayang ang isang taong malapit sa atin ang maging "anghel" na kumakatawan sa Diyos?

How Deeply Do We Care?

 Gaano Ba Kalalim Ang Ating Pagmamalasakit?

1 Thessalonians 2:1-8

¹Mga kapatid, kayo na rin ang nakakaalam na hindi nasayang ang pagpunta namin diyan sa inyo. ²Alam nʼyo ang mga paghihirap at pag-aalipusta na dinanas namin sa Filipos bago pa man kami dumating diyan. Ngunit sa kabila nito, binigyan kami ng Diyos ng lakas ng loob na ipangaral ang Magandang Balita sa inyo, kahit na marami ang kumokontra sa amin. ³Sapagkat ang pangangaral namin ay hindi batay sa kamalian o sa hangaring mandaya o manloko. ⁴Bagkus, sinubok kami ng Diyos at napatunayan kaming mapagkakatiwalaan. Hinirang niya kami upang ipahayag ang Magandang Balita at sa dahilan lamang na ito kamiʼy nangangaral. Ginagawa namin ito hindi upang bigyang-lugod ang tao, kundi ang Diyos na patuloy na sumisiyasat sa aming mga puso. ⁵Kahit minsan ay hindi namin kayo ginamitan ng mabulaklak na pananalita. Ang Diyos ang aming saksi na hindi kami nagpanggap na kaibigan ninyo upang makuha ang inyong pera. ⁶Hindi namin hinangad ang papuri ng tao, mula man sa inyo o sa iba, ⁷kahit puwede naming ipagpilitan ang karapatan namin bilang mga apostol ni Kristo.

Sa halip, naging maaruga kami sa inyo tulad ng isang mapagkalingang ina sa mga anak niya. ⁸At dahil sa laki ng pagmamalasakit namin sa inyo, natutuwa kaming ibahagi sa inyo hindi lamang ang Magandang Balita ng Diyos kundi pati na rin ang aming buhay, sapagkat napamahal na kayo sa amin.

Pag-unawa sa Kasulatan

Noong panahon ni Pablo, kapag ang mga guro, pilosopo, o mga magulang ay sumusulat ng payo para sa kanilang mga anak o estudyante, pinapaalala nila ang kanilang magandang samahan at mga pinagdaanan. Ito rin ang pokus ng ating pagbasa ngayon, habang inaalala ni Pablo ang unang pagbisita niya sa Tesalonica.

Sa Gawa 16:16-40, makikita ang mga paghihirap na dinanas ni Pablo sa Filipos bago siya pumunta ng Tesalonica. Pinaratangan siya ng mga taga-Filipos ng kasakiman, panghihikayat sa bawal na paraan, at panlilinlang. Sa sulat ni Pablo sa mga taga-Tesalonica, nabanggit niya ang paghihirap at pagtutol na naranasan niya sa Filipos. Ngunit binigyan siya ng Diyos ng lakas ng loob na ipangaral ang Magandang Balita sa kabila ng mga humahadlang. Noong nagpatotoo siya sa mga taga-Tesalonica, wala siyang ginamit na anumang panlilinlang o pagsisinungaling para lamang paniwalaan siya. Nangaral si Pablo mula sa puso para sa ikalulugod ng Diyos at hindi ng tao. Saksi ang mga taga-Tesalonica na hindi siya nanlinlang, hindi naghanap ng sariling kapakinabangan, at hindi naghangad ng papuri at parangal para lang i-angat ang sarili. Ang pagtatanggol na ito sa kaniyang pag-uugali ay nagpapakita sa atin kung paano kumilos ang ibang mga taong naghahangad lang ng katanyagan at pera sa pamamagitan ng pamamahayag o pag-i-ebanghelyo.

Sa talata ika-pito, tinawag ni Pablo ang kaniyang sarili, si Silvano, at si Timoteo na mga "apostol." Ang salitang Griego para sa "apostol" ay nangangahulugang "isang isinugo" at hindi ito isang opisyal na posisyon o titulo sa simbahan. Lahat ng isinugo ng Espiritu ni Cristo upang ibahagi ang Magandang Balita ay pwedeng tawaging apostol. Madalas gamitin ni Pablo ang tawag na ito para sa mga natatanging lalaki at babae na masisipag at puspos ng Espiritu Santo na namumuno sa mga simbahang Gentil. Alam niya na siya at ang kaniyang mga kasama ay may karapatan sanang humingi ng mga bagay na karaniwang hinihingi ng mga naglalakbay na rabi o guro, mga pilosopo noong panahong iyon tulad ng bayad sa pagtuturo, komportableng tirahan, at espesyal na trato mula sa mga tagasunod. Ngunit nagtrabaho si Pablo para buhayin ang sarili upang hindi maging pabigat o pasanin sa mga nagsisimulang simbahan.

Ang ilang pilosopo noong araw ay nagtuturo sa pamamagitan ng pagpuna at pag-insulto sa kanilang mga estudyante. Pero ang grupo ni Pablo ay nagsalita nang may kabaitan, tulad ng isang inang nag-aalaga  ng kaniyang sanggol. Sa mga kasunod na talata, ginamit naman ni Pablo ang larawan ng isang amang buong pagmamahal na nag-aalaga sa kaniyang anak. Ang dalawang larawang ito ay nagpapakita na ang mga bagong alagad sa Tesalonica ay bago at mura pa lamang sa kanilang pananampalataya at kailangang patuloy na lumago sa Magandang Balita. Handa at bukal sa loob ni Pablo na tulungan sila sa paglalakbay na iyon.

Ang paglilingkod ni Pablo ay hindi lang nagtapos sa salita—ibinigay din niya ang kaniyang oras at presensya. Nagtagal siya at ang kaniyang grupo sa Tesalonica upang tunay na makilala ang mga tao. Nung kilala na nila ang puso at isip ng mga tao, doon pa lang nila totoong nahimok ang mga ang mga taga-Tesalonica upang magbahagi sa ibang lugar. Walang kabuluhan ang paglilingkod kung ang naglilingkod ay hindi ibinibigay ang sarili at ang kaniyang oras habang ibinabahagi ang Magandang Balita.

Ang pag-alala ni Pablo sa kaniyang mga paraan ng pamamahayag ay hindi lang simpleng kwentuhan. Nagsilbi itong halimbawa na dapat sundin ng mga taga-Tesalonica sa kanilang pagbabahagi sa iba. Parang sinasabi ni Pablo sa kanila: "Gawin ninyo ang ginawa ko." Huwag maghanap ng espesyal na trato o mataas na posisyon. Maglingkod nang may kababaang-loob at walang takot, kahit na may mga pag-uusig. Makipamuhay kayo sa mga tao at kilalanin sila. Akayin at alagaan niyo sila habang lumalago. Magsalita ng katotohanan nang may kabaitan at katapatan, sa patnubay ng Espiritu Santo. Magpatotoo kayo para sa karangalan ng Diyos, hindi para sa sariling kapakinabangan. At pagpapalain ng Diyos ang inyong gagawin ngayon at sa hinaharap, tulad ng ginawa Niya noong araw.

Mga Pangunahing Kaisipan

1. Nagsimula ang paglilingkod ng grupo ni Pablo sa Tesalonica pagkatapos ng pag-uusig sa kanila sa Filipos, at sa kabila ng mga humahadlang sa kanila sa Tesalonica.
2. Iniiwasan ng grupo ni Pablo ang panlilinlang, pagsisinungaling, pang-uuto, at pagmamataas habang ibinabahagi ang Magandang Balita. Ang layunin nila ay palugdan ang Diyos, hindi ang tao.
3. Sa halip na humingi ng bayad o espesyal na trato, nagtrabaho si Pablo at ang kaniyang mga kasama para sa kanilang pangangailangan, nagsalita nang may kabaitan, at buong pagmamahal na inalagaan ang mga bagong mananampalataya.
4. Sinundan ng mga taga-Tesalonica ang halimbawang iyon sa paglilingkod habang patuloy nilang ipinapangaral ang Magandang Balita.

Mga Tanong para sa Tagapagsalita (Speaker)

1.      Ano ang nakatulong sa mga taga-Tesalonica upang mula sa pagiging simpleng tagasunod ay maging magandang halimbawa sila sa paglilingkod?

2. Paano mo iaangkop sa makabagong panahon ngayon ang pamantayan at etiketa o ethics ni Pablo sa paglilingkod noong unang siglo?
3. Kailan ka huling natukso na magpayaman o magkaroon ng personal na pakinabang dahil sa iyong tawag bilang lingkod ng Diyos?
4. Kailan mo naranasang itaas o ilagay ka sa pedestal ng mga tao, kahit na ginagawa mo ang lahat para maiwasan ang karangalan o pagtataas sa’yo?

Where Are Our Priorities?

 Nasaan Nga Ba Ang Ating Mga Prayoridad?

Matthew 22:15-22

'Umalis ang mga Pariseo at nag-usap-usap kung paano nila mahuhuli si Jesus sa kanyang pananalita. Kaya pinapunta nila kay Jesus ang ilan sa kanilang mga alagad kasama nang ilang tagasunod ni Herodes. Sinabi ng mga sugo, “Guro, nalalaman naming kayo'y tapat at itinuturo ninyo nang buong katotohanan ang ibig ng Diyos na gawin ng mga tao. Wala kayong itinatangi sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa mga tao. Ano po ang palagay ninyo? Naaayon ba sa Kautusan na magbayad ng buwis sa Emperador, o hindi?” Alam ni Jesus ang kanilang masamang layunin kaya't sinabi niya, “Kayong mga mapagkunwari! Bakit nais ninyo akong hulihin? Ipakita ninyo sa akin ang isang salaping pambuwis.” At ipinakita nga nila ang isang salaping pilak. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit diyan?” tanong ni Jesus. “Sa Emperador po,” tugon nila. Kaya't sinabi niya sa kanila, “Kung gayon, ibigay ninyo sa Emperador ang para sa kanya, at sa Diyos ang para sa Diyos.” Namangha sila nang marinig ito, at sila'y umalis. '

 Gabay Para Sa Pag-unawa Sa Banal Na Kasulatan

Sa ating talata ngayong araw, isang hindi inaasahang alyansa ng mga Pariseo at mga Herodiano para pagtangkaang ipitin si Hesus sa isang tanong na masasagot lang ng "oo" o "hindi": "Makatwiran ba na magbayad ng buwis sa Emperador, o hindi?". Kahit ano man ang piliin niyang isagot, tiyak na malalagay si Hesus sa panganib.

Kaysa mahulog sa kanilang patibong, humingi si Hesus ng isang barya at ipinakita ito sa kanila. "Kaninong mukha at pangalan ang nakatatak dito?" tanong niya. Nang sumagot sila na kay Emperador ito, sinabi ni Hesus, "Ibigay ninyo sa Emperador ang para sa Emperador, at sa Diyos ang para sa Diyos".

Bilang mga tagapagmasid sa usapang ito, mahalagang nauunawaan natin hindi lang sa pag-aakalang tungkol lang ito sa politika at kung paano dapat makitungo ang mga Kristiyano sa pamahalaan. Bagama't ipinapakita rin ng kuwento ang talino ni Hesus laban sa masamang balak ng mga Pariseo, kailangan nating tingnan ito nang malaliman.

Tinatatanong sila ni Hesus gayon din tayo na kilalanin ang hangganan ng kapangyarihan ng pamahalaan kumpara sa kapangyarihan ng Diyos. Kanino nga ba tayo nabibilang? Saan man tayong larangan kabilang sa politika, lipunan, relihiyon, o ekonomiya, tayo parin ay sa Diyos parin. Ang lahat ng mayroon tayo at kung sino tayo ay nagmula sa isang dakila at mapagbigay na Diyos.

Hindi agad binigyan ni Hesus ang deretsahang kasagutan sa problema; sa halip, inilipat niya ang usapan sa mas mataas na lebel sa kaharian ng Diyos. Araw-araw nating kinakaharap ang pagsubok na ilagay ang Diyos sa gitna ng ating buhay nang higit sa mga makamundong bagay. Ang tawag sa atin bilang mga alagad ay gawing pinakamataas na prayoridad ang Diyos. Sa Kanyang kabutihan, bukas-palad niyang ibinibigay sa atin ang napakaraming biyaya. Tinatanggap natin ang mga biyayang ito at tumutugon tayo nang may pasasalamat at paglilingkod sa kapwa. Ang pagpapasalamat sa kung ano ang mayroon tayo, kasama ang pagkilala sa presensya at mga biyaya ng Diyos, ay tumutulong sa atin na magkaroon ng malinaw na pokus sa kung ano ang totoong mahalaga at ito ay ang kaharian ng Diyos. 

Mga Pangunahing Kaisipan

• Una, Tayo ay sa Diyos.
• Pangalawa, Ang lahat, maging kung sino tayo at kung ano ang mayroon tayo ay nagmula sa ating mapagbigay na Diyos.
• Pangatlo, Kapag nakikipagbuno sa mga makamundong bagay, ang mga alagad ni Hesus ay tinatawag upang ilagay ang Diyos sa sentro ng kanilang buhay at Siya ang pinakamataas na prayoridad!
• Ika-lima, Habang pinagninilayan natin ang mga bagay na para sa Diyos, ang labis na kabutihan ng Diyos ay nakakapagpababa ng ating kalooban, kaya't tumutugon tayo nang may pasasalamat at paglilingkod sa iba.

Mga Tanong Para Sa Tagapagsalita o Magbibigay ng Sermon:

1. Una, Ano ang nag-aagaw para sa unang pwesto o prayoridad sa iyong buhay?
2. Pangalawa, Paano nakakaapekto sa iyong mga desisyon ang pagiging mulat  mo sa kabutihan at pagiging mapagbigay ng Diyos
3. Pangatlo, Kanino nga ba tayo talaga nabibilang?
4. Ika-apat, May mga paraan ba upang maipaliwanag at maipatupad ang aral ng talatang ito para sa mga bata at kabataan sa inyong lokal na iglesya?

Why Do We Turn Away?

“Bakit Tayo Tumalikod?”

Exodus 32:1-14

¹Nang mapansin ng mga tao na masyado nang matagal si Moises sa bundok at wariʼy matagal pa ang pagbabalik, lumapit sila kay Aaron at sinabi, “Igawa mo kami ng diyos na mangunguna sa amin, dahil hindi natin alam kung ano na ang nangyari kay Moises na naglabas sa atin sa Ehipto.”

²Sumagot si Aaron, “Kunin nʼyo ang mga hikaw na ginto na suot ng mga asawaʼt anak ninyo, at dalhin ninyo sa akin.” 3Kaya kinuha nilang lahat ang gintong mga hikaw at dinala ito kay Aaron. 4Tinipon ni Aaron ang mga ito, tinunaw at hinugis na diyos-diyosang kaanyo ng guya. Sinabi ng mga Israelita, “Ito ang diyos natin na naglabas sa atin sa Ehipto.”

⁵Pagkakita ni Aaron na sumaya ang mga tao, nagpagawa siya ng altar sa harap ng baka at ipinaalam sa kanila, “Bukas, magdaraos tayo ng pista para sa karangalan ng Panginoon.” ⁶Kaya kinaumagahan, maagang bumangon ang mga tao at nag-alay ng mga handog na sinusunog at handog pangkapayapaan. Pagkatapos, umupo sila upang kumain at uminom, at tumayo upang magpakasaya.

⁷Sinabi ng Panginoon kay Moises, “Bumaba ka na dahil nagpapakasama ang mga kababayan mo na inilabas mo sa Ehipto. ⁸Napakadali nilang tumalikod sa mga itinuro ko sa kanila. Gumawa sila ng diyos-diyosang baka at sinamba nila ito. Naghandog ang mga Israelita sa diyos-diyosang ito at sinabi, ‘Ito ang diyos natin na naglabas sa atin sa Ehipto.’ ”

⁹At sinabi pa ng Panginoon kay Moises, “Nakita ko kung gaano katigas ang ulo ng mga taong ito. ¹⁰Kaya pabayaan mong lipulin ko sila nang matindi kong galit. Sa halip, ikaw at ang iyong angkan ay gagawin kong isang dakilang bansa.”

¹¹Ngunit nagmakaawa si Moises sa Panginoon na kanyang Diyos, “O Panginoon, bakit po ninyo ipapalasap ang galit nʼyo sa inyong mga mamamayang inilabas ninyo sa Ehipto sa pamamagitan ng dakila nʼyong kapangyarihan? ¹²Ano na lang po ang sasabihin ng mga Ehipsiyo, na kinuha po ninyo ang inyong mga mamamayan sa Ehipto para lang patayin sila sa kabundukan at lipulin sa balat ng lupa? O, Panginoon, huwag po ninyong ituloy ang matinding galit ninyo. Maghunos-dili po kayo, at huwag ninyo silang parusahan. ¹³Alalahanin po ninyo ang ipinangako nʼyo sa inyong lingkod na sina Abraham, Isaac, at Jacob na pararamihin ninyo ang lahi nila na kasindami ng bituin sa langit, at ibibigay ninyo sa lahi nila ang lahat ng lupaing ipinangako ninyo sa kanila, at magiging kanila ito magpakailanman.” ¹⁴Kaya hindi na itinuloy ng Panginoon ang plano niyang pagpatay sa kanyang mga mamamayan.

Pagsusuri sa Banal na Kasulatan

Ang babasahin ngayong araw ay nasa gitna ng ikalawang bahagi ng Exodo (mga kabanata 20–40) na naglalarawan sa tipan sa pagitan ng Diyos at ng mga Israelita. Sa tradisyong Kristiyano at Judio, kay Moises ipinapalagay ang pagkasulat ng kuwento ng exodo, bagamat ang tunay na may-akda ay hindi talaga tiyak.

Nagsimula ang bahaging ito sa napansin ng mga Israelita na natatagalan ang pagbabalik ni Moises mula sa tuktok ng bundok. Nakasaad sa Exodo 24:18 na nawala si Moises nang 40 araw at gabi, ngunit hindi malinaw kung kailan ba talaga inaasahan ng mga tao ang kaniyang pagbabalik.

Dahil sa pagkawala ni Moises, naging balisa ang mga tao at hindi nila tiyak kung ano na ang nangyayari. Ibinaling nila ang kanilang pansin kay Aaron at nakiusap na “gawan kami ng mga diyos” (Exodo 32:1). Inutusan naman ni Aaron ang lahat na tipunin ang kanilang mga ginto, na gamit nila upang gumawa ng isang gintong baka (mga talata 3–4). Ipinagpalagay ng mga tao na ang gintong bakang ito ang nagpalaya sa kanila mula sa pagkaalipin. Nang marinig ni Aaron ang kanilang mga sinasabi, nagtayo siya ng isang dambana. Maaaring sinusubukan ni Aaron na ibalik ang pokus ng mga Israelita sa Panginoon (mga talata 5–6).

Bilang pagtatanggol sa ginawa ng mga Israelita, isinasaad ng ilang paliwanag sa Biblia na ang baka, o kahit man lang ang dambana, ay nagsilbi lamang na “upuan” ng Diyos o isang representasyon ng Diyos. Ang sabi naman ng ibang interpretasyon, nawalan ng pananampalataya ang mga Israelita dahil itinuring nilang kapalit ni Moises ang baka, at marahil pati na rin kapalit ng Diyos bilang sentro ng kanilang pagsamba. Anuman ang dahilan, malinaw na hindi natuwa ang Diyos (tingnan ang talata 7) sa ginawa ng mga Israelita at inutusan niya si Moises na ayusin ang mga tao. Tiyak din na tinawag ng Diyos ang mga tao bilang "mga tao ni Moises," sa halip na kilalanin sila bilang Kaniyang sariling bayan.

Sa natitirang bahagi ng pagbasa (mga talata 7–14), nagkaroon ng madamdamin at masinsinang usapan ang Diyos at si Moises. Galit at dismayado ang Diyos sa mga tao. Tinawag Niya ang kanilang mga gawa na masama at binanggit kung gaano sila "puno ng kapalaluan at matigas ang ulo" (talata 9). Ang huling pahayag ng Diyos ay may nakakagulat na pagkakatulad sa kuwento ng dakilang baha (Genesis 6–9), kung saan nilipol ng Diyos ang mga masasamang tao at nagsimula ng bagong bansa kasama si Noe. Nakiusap si Moises para sa awa ng Diyos sa mga Israelita. Nagsumamo siya sa Diyos na alalahanin ang mga pangakong nabitawan na Niya kina Abraham, Isaac, at Israel. Sa huli, nagtagumpay si Moises, at hindi itinuloy ng Diyos ang paggunaw sa mga Israelita.

May ilang mahahalagang aral na makukuha sa kuwentong ito:

Una, ang buhay bilang isang tagasunod ay hindi nangangahulugang magiging madali ang lahat. Nang palayain tayo mula sa pagkaalipin upang sumunod sa tawag ng Diyos, kailangan nating manindigan sa ating paglalakbay at manatiling tapat kahit sa mga mahirap na panahon. Minsan, nangangailangan ito ng malaking pasensya kapag ang mga pangyayari ay hindi naayon sa ating inaasahan o kapag wala ang mga pinuno kung kailan natin kailangan ang kanilang pansin.

Pangalawa, ang takot at labis na pag-aalala ay madalas na nagtutulak sa isang komunidad na kumilos nang walang pananampalataya. Kapag mahirap ang panahon, kailangan nating magsumikap—nang personal at sama-sama—na manatiling nakatutok sa pananaw ng Diyos para sa mundo. Dapat nating iwasan ang paggawa ng mga "gintong baka." Bukod dito, kailangan nating suportahan sa pamamagitan ng panalangin ang mga taong tinawag at nakatalaga upang mamuno. Kapag sumusuporta tayo sa mga miyembro ng priesthood at iba pang mga pinuno, nangangahulugan ito ng buong-pusong pagtitiwala sa kanila na magiging tapat silang pinuno na gagawin ang kanilang makakaya upang matupad ang kanilang mga tungkulin.

Pangatlo, kapag pagkakataon na ng isang tao na mamuno, kailangan niyang seryosohin ang responsibilidad na tulungan ang mga tao na manatiling nakapokus sa misyon ni Kristo sa mundo. Upang magawa ito, ang mga pinuno ay dapat manatiling patuloy na nakikipag-usap sa Diyos, habang nagdarasal para sa patnubay at awa.

Mga Pangunahing Kaisipan

·         Madaling makalimot kung kanino ka nabibilang kapag dumaraan sa mahihirap na panahon.

·         Madaling bumaling sa mga alternatibong "diyos," tulad ng gintong baka.

·         Madaling mawalan ng pananaw sa patutunguhan kapag nagiging mabigat na ang paglalakbay.

·         Madaling maligaw ng landas ang mga pinuno at ang mga tao kung hindi sila mananatiling nakasentro sa misyon ni Kristo.

Mga Tanong Para sa Tagapagsalita

1.      Ano ang nangyayari sa inyong iglesya o komunidad ngayon na nagdudulot ng duda at takot sa mga tao?

2.      Anong mga saloobin at pag-uugali ang nakikita mo habang ang mga tao ay natatangay ng kanilang mga duda at takot?

3.      Ano-ano ang mga posibleng "gintong baka" na "sinasamba" mo o ng inyong iglesya?

4.      Anong mga salita ng pagpapatibay at pag-asa ang maibabahagi mo upang ipaalala sa mga tao na sila ay mga anak ng Diyos at bahagi ng isinasagawang misyon ni Kristo sa lupa, maging sa pinakamabuti o pinakamahirap man na panahon?

What Is God Revealing? (Invest)

 Ano ba ang ipinapahiwatig ng Diyos?

Exodus 20:1-4, 7-9, 12-21

¹Sinabi ng Panginoon: ²“Ako ang Panginoon na inyong Diyos na naglabas sa inyo sa Ehipto kung saan kayo inalipin. ³“Huwag kayong sasamba sa ibang diyos maliban sa akin. ⁴Huwag kayong gagawa ng imahen ng anumang bagay sa langit, o sa lupa, o sa tubig, para gawing diyos-diyosan ninyo.

⁷Huwag ninyong gagamitin ang pangalan ko sa walang kabuluhan. Ako ang Panginoon na inyong Diyos, ang magpaparusa sa sinumang gagamit ng pangalan ko sa walang kabuluhan. ⁸Alalahanin ninyo ang Araw ng Pamamahinga, at gawin ninyo itong natatanging araw para sa akin. ⁹Magtrabaho kayo sa loob ng anim na araw,

¹²Igalang mo ang iyong amaʼt ina upang mabuhay ka nang matagal sa lupaing ibinibigay sa iyo ng Panginoon na iyong Diyos. ¹³Huwag kang papatay. ¹⁴Huwag kang mangangalunya. ¹⁵Huwag kang magnanakaw. ¹⁶Huwag kang sasaksi nang hindi totoo laban sa iyong kapwa. ¹⁷Huwag mong pagnasahan ang bahay ng iyong kapwa, o ang kanyang asawa, mga aliping lalaki o babae, mga baka, asno, o anumang pag-aari niya.” ¹⁸Nang marinig ng mga tao ang kulog, at ang tunog ng trumpeta, at nang makita nila ang kidlat at ang bundok na umuusok, nanginig sila sa takot. Tumayo sila sa malayo ¹⁹at sinabi kay Moises, “Kayo na lang ang magsalita sa amin at makikinig kami, huwag na po ang Diyos at baka mamatay kami.” ²⁰Kaya sinabi ni Moises sa mga tao, “Huwag kayong matakot dahil pumunta ang Panginoon dito upang subukin kayo sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihan at magkaroon kayo ng takot sa kanya, at nang hindi kayo magkasala.” ²¹Tumayo ang mga tao sa malayo habang si Moises ay lumalapit sa makapal na ulap kung saan naroon ang Diyos.

Pagsusuri sa Banal na Kasulatan

Ang Sampung Utos ang nagsisilbing mga batayan ng tipan o covenant. Madalas ding tinatawag na Decalogue, na inilalarawan ng mga ito ang ating mga ganap tungkulin sa Diyos at sa ating kapwa. Bihira ang mga tekstong nagkaroon ng napakalaking impluwensya sa simbahan at sa lipunan tulad ng Sampung Utos. Bahagi rin ang mga ito ng mga pahayag ng pananampalataya (confessions) ng simbahan, at matagal nang nagsisilbing pundasyon ng ating kultura at moralidad sa paggabay sa pamayanan.

Subalit, hindi magkakaroon ng malalim na kabuluhan ang Sampung Utos sa buhay ng mga mananampalataya kung hindi natin ito isasapuso. Kaya naman, mula pa noong unang panahon, ang pagmememorya sa mga utos na ito, sa Panalangin ng Ama Namin, at sa kapitulo 23 ng Awit ay may natatanging halaga sa debosyon ng mga Kristiyano.

Napakahalaga ng panimula ng Sampung Utos: “Huwag kang magkakaroon ng ibang mga diyos sa piling ko” (talata 3). Sa pambungad na ito, ipinapakilala kung sino ang nagbibigay ng utos sa pamayanan: walang iba kundi si Yawe. Ang unang utos ay isang pagkilala na palaging may mga katunggaling bagay o kapangyarihan sa ating buhay—ang “ibang mga diyos”—na nagtatangkang maging sentro ng ating pagpapahalaga. Ang mga ganitong “diyos” ay dapat nating bantayan, iwaksi at talikuran.

Ipinahahayag naman ng ikalawang utos: “Huwag kang gagawa para sa iyong sarili ng anomang diyosdiyosan” (talata 4). Itinatakwil dito ang pagtatangkang kontrolin o pasunurin ang Diyos sa ating sariling kagustuhan. Ang Diyos lamang ang may karapatang magpasya kung kailan, saan, at paano Siya magpapakilala sa atin.

Malamang na wala nang utos ang mas madalas mabalewala o magamit nang walang paggalang kaysa sa ikatlong utos, na tumutukoy sa maling paggamit sa pangalan ng Diyos (talata 7). Kung ang unang utos ay tungkol sa hindi pagkakaroon ng ibang diyos, at ang ikalawa ay sa hindi pagpapalit sa Panginoon sa pamamagitan ng mga imahe, lalo pa itong pinapatibay ng ikatlong utos. Isa itong babala laban sa pagkasira ng ating relasyon sa Diyos dahil sa maling paggamit o pang-aabuso sa Kanyang pangalan.

“Alalahanin mo ang araw ng Sabbath, upang panatilihin itong banal” (talata 8). Ang utos ukol sa Sabbath ay matatagpuan sa hulihan ng unang bahagi, o “unang talahanayan” ng Decalogue—ang mga utos na nakatuon sa tamang pagsamba at pagmamahal sa Diyos. Nagsisilbi itong tulay sa pagitan ng mga utos ukol sa pagmamahal sa Diyos at pagmamahal sa kapwa. Ang Sabbath ay isang dakilang kaloob!

“Igalang mo ang iyong ama at ang iyong ina” (talata 12). Ang paggalang sa mga magulang ay nagtuturo sa atin na magkaroon ng malasakit sa ating kapwa, at may kaugnayan din ito sa utos ukol sa Sabbath.

“Huwag kang papatay” (talata 13). Wala nang mas pangunahing utos kaysa sa pagbabawal sa pagkuha ng buhay ng iba. Binibigyang-diin dito ang pagpapahalaga sa buhay at ang pag-iwas sa paggawa ng masama sa kapwa.

“Huwag kang mangangalunya” (talata 14). Katulad ng pagpatay, ang pangangalunya ay isang paglabag sa maayos na pakikipagkapwa. Ang pokus ng utos na ito na protektahan ang kaayusan ng lipunan ay kaugnay ng paggalang sa mga magulang at pagbabawal sa pagpatay. Ang pangangalaga sa buhay ay dapat tingnan mula sa pananaw ng karapatan ng kapwa, kabilang na ang kesagraduhan ng kasal.

“Huwag kang magnanakaw” (talata 15). Mahigpit na kinokondena ang pagnanakaw. Sa isang banda, isa rin itong anyo ng pagsisinungaling at pag-iimbot. Kapag nagnakaw ka sa iba, nilalapastangan mo ang iyong kapwa at sinisira mo rin ang iyong sarili.

“Huwag kang magbibigay ng maling testigo laban sa iyong kapwa” (talata 16). Ang malasakit sa kapwa ay dapat makita sa ating mga salita at pananalita. Higit pa ito sa karaniwang pagsisinungaling; tumutukoy ito sa kakayahan ng mga salita na makasakit o makapinsala sa iba. Kaya naman, dapat tayong magsalita nang may katotohanan.

“Huwag kang mag-iimbot…” (talata 17). Ang pag-iimbot ay may kaugnayan sa labis na pagnanasa at sa mga epekto nito. Ang pagnanasa ay nagbabaluktot sa pananaw ng tao, na nakakasama kapwa sa sarili at sa kapwa.

Mga Pangunahing Kaisipan

1. Ang Sampung Utos ay may pangunahing tungkulin sa mga pagpapahayag ng pananampalataya at pagtuturo ng simbahan mula pa noong simula ng ating tradisyon.
2. Malaki ang naging impluwensya ng Sampung Utos sa kung paano binuo at pinapanatili ang kaayusan ng lipunan, at ang mga ito ang pinakapuso ng Kristiyanong pagpapatotoo.
3. Ang tapat na pagsasabuhay ng Sampung Utos sa ating sarili at sa pamayanan ang katuparan ng hangarin ng Diyos para sa buhay ng tao.

Mga Tanong para sa Tagapagsalita

1. Paano inilalarawan ng Sampung Utos ang mga kondisyon ng tipan ng Diyos? Paano ito nakikita sa buhay ng pamayanan at ng simbahan?
2. Paano nagsisilbing tulay ang pag-alaala sa araw ng Sabbath (talata 8) sa pagitan ng pagmamahal sa Diyos at pagmamahal sa kapwa?
3. Ang pag-iimbot (talata 17) ay nagbabaluktot at nakakasama sa sarili at sa kapwa; sinisira nito ang pamayanan at winawasak ang mga layunin ng Diyos. Paano mo mapapatotohanan ang katotohanang ito sa iyong buhay?
4. Sa iyong palagay, alin sa iba pang mga utos ang madalas na nababalewala sa iyong kultura at sa makabagong mundo ngayon?

Is the Lord among Us or Not?

Kasama ba natin ang Panginoon o hindi?

Exodo 17:1-7

¹Sa utos ng Panginoon, umalis ang buong sambayanan ng Israel sa ilang ng Sin at nagpatuloy sa paglalakbay. Nagpalipat-lipat sila ng lugar. Nagkampo sila sa Refidim, pero walang tubig na mainom doon. ²Kaya nakipagtalo sila kay Moises at sinabi, “Bigyan mo kami ng tubig na maiinom.”

Sumagot si Moises, “Bakit kayo nakikipagtalo sa akin? Bakit ninyo sinusubok ang Panginoon?”

³Ngunit uhaw na uhaw ang mga tao roon, kaya patuloy ang pagrereklamo nila kay Moises, “Bakit mo pa kami inilabas ng Ehipto? Mamamatay din lang pala kami rito sa uhaw pati ang mga anak at mga hayop namin.”

⁴Kaya humingi ng tulong si Moises sa Panginoon, “Ano po ba ang gagawin ko sa mga taong ito? Halos batuhin na nila ako!”

⁵Sumagot ang Panginoon kay Moises, “Kunin mo ang iyong baston na inihampas mo sa Ilog Nilo, at pangunahan mo ang mga tao kasama ng ilang mga pinuno ng Israel. ⁶Ako ay tatayo sa harap mo roon sa may bato sa Bundok Horeb. Hampasin mo ang bato at lalabas ang tubig na iinumin ng mga tao.” Kaya ginawa ito ni Moises sa harap ng mga pinuno ng Israel. ⁷Tinawag ni Moises ang lugar na Masa at Meriba, dahil nakipagtalo sa kanya ang mga Israelita at sinubukan nila ang Panginoon sa pamamagitan ng pagsasabi, “Kasama ba natin ang Panginoon o hindi?”

Pag-aaral sa Kasulatan

Ang bawat babasahing Kasulatan para sa panahon ng Kuwaresma ay humahamon sa atin na suriin ang ating sarili para makita kung ano ang dapat nating baguhin. Ang teksto ngayong araw ay tungkol sa pagrereklamo at pagiging negatibo —mga pag-uugaling matagal nang problema ng bawat henerasyon.

Dalawang buwan matapos tumawid ang mga Israelita sa Dagat na Pula at simulan ng kanilang mahabang paglalakbay, nag-kampo sila sa ilang ng Sin, sa pagitan ng Elim at Bundok ng Sinai. Ubos na ang pagkain nila. Gutom na sila, kaya nagsimula silang magreklamo. Bilang tugon, nagpadala ang Diyos ng mga pugo at manna para makain nila. Mula sa ilang ng Sin, lumipat sila sa Rephidim at doon naman sila nauhaw. Nagsimula na naman silang magreklamo, kaya napikon na si Moises. Tinanong niya sila kung bakit nila sinusubok ang Panginoon sa pamamagitan ng pagdududa kung kasama ba talaga nila ang Diyos at kung kaya Ba silang alagaan Nito. Inulit lang nila ang reklamo nila: "Bakit mo pa kami inilabas sa Ehipto? Para lang ba patayin kami, ang mga anak namin, at ang mga hayop namin sa uhaw?" (Exodo 17:3). Ito na ang lagi nilang ibinabato tuwing nagiging mahirap ang buhay sa ilang.

Madasalin at mahaba ang pasensya ni Moises sa mga tao kadalasan, pero sa pagkakataong ito, nagreklamo na rin siya sa Diyos tungkol sa mga bintang ng bayan. Pagkatapos, sinunod niya ang utos ng Diyos. Kaharap ang mga tao, dala ang kanyang tungkod, pumunta siya sa Bundok ng Horeb. Nang hampasin niya ang isang bato doon, lumabas ang tubig. Sinasabi sa Kasulatan na nakatayo ang Diyos sa ibabaw ng bato (talata 6)—isang paraan ng pagsasabi na talagang kasama nila ang Diyos.

Tiniyak ng sumulat ng Exodo na banggitin na nangyari ito sa harap ng mga pinuno ng Israel bilang mga saksi. Ang lugar na iyon ay may mga bukal ng tubig sa ilalim ng mga batong lima (limestone). Nagtatapos ang teksto sa pagpapaliwanag ng mga pangalan ng ilan sa mga bukal na iyon. Ang isa ay tinawag na Massah, na ang ibig sabihin ay "pagsubok." Ang isa naman ay Meribah, o "pakikipag-away," bilang alaala sa pakikipag-away ng mga Israelita kay Moises. Nakakapagtaka na walang alinman sa mga pangalang ito ang nagbibigay-puri sa Diyos para sa himala. Pareho itong nakatutok sa negatibong pag-uugali ng mga tao.

Ang kwento ng manna at ang kwentong ito ng tubig ay nagpapakita ng paulit-ulit na pamamaraan sa paglalakbay ng mga Israelita sa ilang patungong Canaan. Magrereklamo sila, ibubuhos ang inis kay Moises, lalapit si Moises sa Diyos para humingi ng tulong, at maingat namang ibibigay ng Diyos ang kailangan ng tao. Lalong nagiging malinaw sa bawat pag-ulit ang pagkakaiba ng pagrereklamo at kawalan ng pananampalataya ng tao kumpara sa pagiging tapat at maawain ng Diyos. Mas malinaw na nakikita ang malaking pagkakaiba ng Diyos at ng tao sa gitna ng ilang.

Inilarawan ng sumulat ng Exodo ang henerasyon ng mga Israelita sa ilang sa pinakamasamang paraan. Pero siyempre, ang mga taong nagugutom o namamatay sa uhaw ay natural lang na dumalingin sa Diyos. Ang mga taong walang katiyakan ang kinabukasan ay natural lang na mawalan ng pag-asa at pagdudahan ang mga naging desisyon nila. Nasaan ba ang hangganan sa pagitan ng pagiging negatibo at ng makatwirang pag-aalala?

Sa mundo ngayon, napakapangkaraniwan ang pagrereklamo. Sa kasamaang-palad, ang mga taong may pananampalataya ay madalas na kasing-dami rin ng reklamo kumpara sa mga hindi nakakakilala sa Diyos. Pero kabila noon, patuloy pa ring nagtitimpi at nagpapasensya ang Diyos sa sangkatauhan. Ganyan katindi ang biyaya ng Diyos.

Mga Pangunahing Kaisipan

·         Pumatak sa matinding hirap ang mga Israelita sa kanilang paglalakbay sa ilang patungong Canaan. Sinagot ng Diyos ang kanilang mga reklamo sa pamamagitan ng patuloy na pagbibigay sa kanilang mga pangangailangan.

·         Ang mga pagsubok sa buhay ay madalas na nag-uudyok sa mga taong manisi ng iba—kadalasan ang kanilang mga pinuno—para sa mga problema at trahedya, sino man ang talagang may kasalanan.

·         Ang biyaya ng Diyos ay patuloy na ibinibigay sa atin sa kabila ng mga hirap sa buhay at ng hilig ng taong magreklamo.

Mga Tanong para sa Tagapagsalita

1.      Ano ang mga reklamong pinakamadalas mong marinig? Ano naman ang madalas mong ireklamo? Ano ang magandang kapalit o alternatibo sa pagrereklamo?

2.      Isipin ang kasaysayan ng iyong kapilya o simbahan. Anong mga kaganapan ang nagpapakita ng paglalakbay sa ilang? Anong mga kaganapan naman ang nagpapakita ng walang katapusang pagpapala ng Diyos?

3.      Paano hinahamon ng kwentong ito ngayong Kuwaresma ang mga tao na baguhin ang kanilang negatibong pag-uugali at makasariling pagrereklamo? Ano ang sinasabi nito tungkol sa mga matitinding sitwasyon na nagtutulak sa atin para tapat na humingi ng tulong at manalangin sa Diyos?